Oei, alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb gepost.
Snel tijd voor een update dus!
Ergens begin vorige week besloot ik om mee te doen met een hardloopwedstrijd.
Het kriebelde en ik vond het tijd voor een uitdaging.
Of ik er klaar voor was… geestelijk misschien wel, maar lichamelijk misschien wat minder.
Sinds ik hier ben (wat nu een maand is) heb ik nog maar één a twee keer 10k gerend.
Dus ben ik niet wat te overmoedig?
Goed, na wat zoekwerk op een Australische running events site, kwam ik een run tegen in Melbourne.
The Victoria Road Runners organiseerde een fun run bestaande uit 21k, 10k of 5k in het Royal Park. Inschrijven kon ter plekke en de start van de 21k was om 8 uur en de 10k en 5k om 8:30 uur.
Ik ben dus totaal GEEN morning runner, maar het is hier algemeen bekend dat de runs vroeg beginnen. En dit is nog relatief laat, want ik heb gehoord dat er ook wedstrijden om 7:00 uur beginnen!!!
21k ging hem sowieso niet worden. Ten eerste TE VROEG, maar hoofdzakelijk omdat ik daar niet voor getraind heb. 5k vond ik te weinig om m’n bed voor uit te komen, dus koos ik voor de 10k.
De avond voor de wedstrijd heb ik uitgezocht hoe ik naar het hardloop event moest komen. Het vindt plaats in het Royal Park wat net buiten de stad ligt. Het is zo'n 20 minuten reizen vanuit Docklands waar het appartement staat. Goed te doen dus!
De volgende ochtend ging m'n wekker om 06:30 uur. Ik had goed geslapen en 15 min later na een warme douche zat ik aan m’n vertrouwde havermout ontbijtje.
Vanuit het appartement keek ik uit het raam en zag ik een blauwe lucht en een zon die langzaam opkwam. De temperatuur daarentegen was behoorlijk koud.
In m’n hardloopoutfit pakte ik de trein naar Melbourne Central waar ik op de tram stapte naar het Royal Park. Het enige wat ik dacht was, waarom heb ik geen trui of vest aangedaan?! Man, wat was het koud! Ik wist namelijk niet zeker of ik m’n spullen achter kon laten bij het hardloop event. Dus dat was letterlijk even doorbijten! Bedenken dat ik straks 10k de tijd heb om mezelf op te warmen!
Eenmaal bij het Royal Park aangekomen, ging ik op zoek naar de inschrijftafel. Verstopt achter een klein gebouwtje stonden wat tafels met inschrijfformulieren, startnummers en een logo van The Victoria Road Runners. Top! Ik was ruim op tijd dus nadat ik mezelf in had geschreven en m’n startnummer in ontvangst had genomen, besloot ik om mezelf een beetje op te warmen. Er stond namelijk een erg fris windje en om dan stil te blijven staan, nee niet echt het beste idee.
Langzamerhand verzamelde de runners zich voor de 10k en werden we toegesproken door een meneer van de organisatie. Hij verwelkomde alle runners, leden en niet-leden, op deze zonnige zondag. Ja, zonnig… dat was ik met hem eens, maar een paar graden warmer was niet verkeerd geweest.
Na een kort praatje werden we naar de start gebracht waar we moesten wachten op het startsein.
De route was simpel, drie rondjes in het Royal Park.
Rondje 1
Zo’n 45 runners gingen van start om klokslag 08:30 uur. Het was een chaotische start, want we stonden nog niet echt klaar om te starten tot dat er iemand riep, GO! Dus begonnen we te rennen.
Iedereen ging enthousiast hard van start. Ik wilde bij de groep blijven, maar merkte al snel dat ik veel te hard ging en nam wat gas terug.
Mijn doel van deze run was om er vooral van te genieten en niet te kijken naar mijn tijd. Oké, ik wilde wel onder de 55 min lopen dus zorgde ik er wel voor dat ik een lekker tempo had.
De eerste beproeving kwam zo’n anderhalf kilometer verder, het zogeheten ’vals plat’ oftewel een lichte helling. Dat voelde ik wel in m’n relatief koude kuitjes. But what goes up, must come down. En zo volgde er een kilometer lang een lichte helling naar beneden. Heerlijk!
Al duurde die heerlijkheid niet voor lang, want na die kilometer was er weer een kleine helling omhoog met een flinke wind tegen. Goed, dat was rondje 1! Nog twee te gaan.
Rondje 2
Ik liep in een fijn tempo en had het eindelijk niet meer koud! De route was nu bekend, dus ik wist wat me deze ronde te wachten stond. Op de rechte stukken probeerde ik de snelheid erin te houden, terwijl ik op de helling zo soepel mogelijk probeerde te lopen. Tja, wat is soepel?! Hijgend als een hond met je mond open of zwijgend als een, ja als een wat eigenlijk, met je mond dicht. Charmant of niet charmant, ik had zuurstof nodig dus dan maar hijgend als een hond de helling op waarna ik weer bij kon komen op de helling naar beneden.
Rondje 2 was in the pocket en zo begon ik aan de 3e en laatste ronde.
Ronde 3
Oké, nog een rondje Inge.
Niet kijken naar je horloge, gewoon je voeten optillen en rennen.
Ja, het is zwaar.
Ja, het is vermoeiend.
Maar de finish is bijna daar!
You can do it!
De laatste ronde was echt doorbijten. Ik heb alles gegeven. Alle energie wat ik nog over had, heb ik gebruikt voor m’n eindsprint. En was het het waard? Nou en of!
Want met een tijd van 49:45 min kwam ik over de finishlijn!
BAM, m’n eerste 10k wedstrijd hier in Australia en dan onder de 50 min eindigen.
Dat had ik serieus niet verwacht!
Man, wat voelde dat lekker zeg. Hallo, runnershigh!
Nadat ik over de finishlijn was, moest ik m’n tijd doorgeven aan de organisator die de eindlijst aan het maken was.
Hij vertelde dat ik als 3e over de finish was gekomen in de categorie Female Open (de niet-leden dames) en dat ik een medaille had gewonnen. Haha, serieus…. mijn dag kon NIET meer stuk!
Het enige nadeel was dat we ruim een half uur moesten wachten op de prijsuitreiking en ik dus niks warms bij me had. Ik was bijna nog een rondje gaan rennen om weer op te warmen…
De prijsuitreiking stelde niet zo heel veel voor. Je naam werd opgenoemd en je kon je medaille ophalen. Mijn naam werd als tweede opgenoemd en wat bleek, ik was tweede geworden in de categorie Female Open! Woehoe, nog nooit een prijs gewonnen op een running event en dan nu mooi een tweede plek!
Na de prijsuitreiking vond er nog een loting op startnummers plaats.
Op de tafel stonden een aantal sportproducten en wanneer je startnummer werd opgenoemd, mocht je naar voren komen om iets uit te zoeken.
Ja, je raadt het misschien al, ik mocht een prijs uitzoeken. Sportsokken, bidons, sporttassen of een SPIbelt. Mijn keuze was snel gemaakt, de SPibelt ging met mij mee naar huis!
En zo ging ik half verkleumd, maar met met een SPIbelt, medaille en een zeer tevreden gevoel terug naar het appartement. Daar nam ik eerst een welverdiende warme douche en een warm kopje thee.
Het was een top dag! Zeker een ervaring om nooit te vergeten.
Eén ding weet ik zeker… er zullen nog meer runs volgen hier in Australia!
See ya!
Liefs, Inge